Ա˜խ սիրելիս… ինչու, ինչու… այս ամենը դու արեցիր…

Ա˜խ սիրելիս… ինչու, ինչու… այս ամենը դու արեցիր…

Լուռ եմ… տխուր… այս երեկո,
Պառկել, հիշում եմ կատարվածը…
Փնտրում ողջ եղածի պատասխանը,
Հարց եմ տալիս ես ինքս ինձ…
Ու չեմ գտնում կրկին… նորից…
Լավ ենթադրենք երբեք էլ մենք չկռվեինք,
Ապրեինք սիրով, երազանքով…
Մեկս մյուսի երազանքը կատարելով,
Սիրեինք ոչ թե մի պահ, այլ անընդհատ,
Ամեն վայրկյան… ամեն… ամեն…
Ամուսնանաինք… ստեղծեինք հզոր մի ընտանիք…
Ընտանիքում սիրո պտուղ… հրաշք մանկիկ…
Երջանկանայինք…

Բայց…

Կգար մի օր, երբ ամենն այդ կվերանար…
Ու կմնար միայն հարգանք…
Ու կմնար պնտուղն սիրո…
Պատկերացնում, ու հարցնում եմ ինքս ինձ…
Միթե այդժամ նորից կհեռանայիր…
Կասեիր Ձեզ սիրել եմ ընդամենը մի պահ,
Ապրել պահով…
Պահի տակ էլ ստեղծել նրան…
Մենք կմնայինք մենակ… միասին, բայց առանց Քեզ…
Ու ինչքան էլ տայի նրան ես կյանքս, հոգիս, ջերմությունս…
Նա միշտ կասեր, որ եղել է որբ մայրիկից,
Կարոտել է սիրել նրան…
Թեկուզ նա  թողել է … ու հեռացել…

Ո˜չ սիրելիս… հիշիր կյանքում…
Ուժեղները չեն հեռանում…
Չեն հեռանում զգացմունքից, սիրուց, կյանքից,
Ինչքան էլ այն լինի մի պահ…
Անգամ լինի րոպե, վայրկյան…
Պիտի մնաս ու պայքարես…
Փայփայես ու քնքուշ սիրես…
Որովհետև կյանքում մարդը,
Շատ անգամ է սիրահարվում…
Բայց մեկ անգամ միայն սիրում…
Սա ասում եմ, նրա համար, որ ոչ թե դու հիմա հետ գաս…
Կամ էլ զղջաս ու ափսոսաս…
Ո˜չ սիրելիս… թող դա լինի…
Բայց այ դա ես չեմ խնդրի…
Դու պարզապես սա հասկացիր…
Գնահատիր ու մտածիր…

Ի˜նչ արեցիր…
Դու թողեցիր ու գնացիր…
Դու թողեցիր մենակ տխուր…
Դու թողեցիր ինձ նրա դեմ նստած անպատասխան…
Այո’ նրա, զգացմունքի, որ ստեղծեցինք մենք միասին…
Ոչ թե մենակ…այլ միասին…
Թեկուզ եղավ դա պահի տակ,
Թեկուզ եղան շատ կռիվներ,
Դու հասկացիր, որ կյանքն էլ հենց, դա մի պահ է,
Ու սիրում են բոլորն էլ …մի պահ…
Ու իմացիր …
Ամեն դեպքում հիմա նստած մենակ…
Պատասխան եմ ես որոնում, արդարացում,
Բայց չեմ գտնում…
Ամեն դեպքում խնդրում նրան, որ քեզ ների… միայն սիրի…
Բայց թաքուն ես նրանից… տառապում եմ… հոգիս կրծում…
Ու լուռ գոռում…
Ա˜խ սիրելիս… ինչու, ինչու… այս ամենը դու արեցիր…

04.11.2009թ.

Երևան