Դու

Պարույր Սևակ

Դու – երկու տառ, դու, հասարակ մի դերանուն:
ԵՎ ընդամենն քո այդ երկու հատիկ տառով՝
Այս բովանդակ աշխարհին ես ինձ տեր անում:

Դու՝ երկու տառ և ես հանկարծ
Երջանկության համն եմ զգում իմ բերանում,
Անջատումին ըմբերանում
ՈՒ թերանում եմ կատարել
Հրամանը տառապանքի:

Դու՝ երկու տառ, և ես, անգին,
Ինձանից ինքս վերանում,
Փոշիացած հերոսնեի
ՈՒ ծնվելիք հանճարների
Դասակին եմ ընկերանում:

Դու՝ երկու տառ ու երբ հանկարծ
Թողնում ես ինձ ու հեռանում,
Լքված տան պես ճեղք եմ տալիս,
Ծեփս թափում, անտերանւմ
ՈՒ կսկիծը, ցեցի նման,
Բույն է դնում իմ սյունի մեջ,
Ձեղունի մեջ
ՈՒ գերանում:

Դու՝ երկու տառ,
Դու՝ հասարակ
Մի դերանուն…

Քո խակ սերը եւ իմ հասուն տանջանքը…

Պարույր Սևակ

Քո խակ սերը եւ իմ հասուն տանջանքը…

Քո խակ սերը եւ իմ հասուն տանջանքը

Հանդիպ եցին որպես երկու ուղեւոր՝

Կյանքի ինչ-որ սակավամարդ կածանում

Եւ, ճարահատ, պիտի քայլեն միասին

Քո խակ սերը եւ իմ հասուն տանջանքը:

Ու երբ, հոգնած, մենք պառկում ենք, որ ննջենք,

Մինչեւ անգամ երբ պառկում ենք կողք-կողքի,

Ինչպե ս հայոց հեքիաթներում՝ մեր միջեւ

Լուռ դրվում է հեքիաթական թրի պես

Քո խակ սերը եւ իմ հասուն տանջանքը…